1. Średniowieczne Miasto Tarnowskich
Część pierwsza nawiązuje pod względem formy, zastosowanych muzycznych zabiegów kolorystycznych oraz
wykorzystanego instrumentarium do charakterystyki tańców średniowiecznych - zarówno ludowych, jak i
dworskich. Początkowe motywy oraz sposób ich przekomponowania, wykorzystują elementy zawarte w
ekspresyjnych, spontanicznych tańcach ludowych, jak np. „Szczedlinek”. Tańczono je głównie podczas dni
świątecznych i uroczystości rodzinnych. Posiadały one często synkopowany i radosny charakter, a wykonywane
były przez tancerzy wspólnie w kręgu, co nazywano „kolędowaniem”. Kolejne myśli tematyczne skomponowane
zostały na podstawie charakterystyki powolnych i dostojnych tańców dworskich, o stałej rytmice i strukturze
formalnej, co pozwalało tancerzom na powtarzalne wykonywanie wyuczonych, często wyszukanych figur.
2. Bima
Nazwa tej części Bima odnosi się do pozostałości po tarnowskiej żydowskiej synagodze, która została spalona
przez Niemców 9 listopada 1939 roku w rocznicę „Nocy Kryształowej”. Judaistyczny kontekst kulturowy jest w
historii Tarnowa niezwykle istotny. Mieszkańcy o narodowości żydowskiej brali aktywny udział w budowie i
rozwoju miasta. Okres największego rozwoju kultury żydowskiej w Tarnowie przypada na lata od końca XVIII
wieku, aż do rozpoczęcia II Wojny Światowej, gdzie stanowili wtedy niemal połowę jego populacji. W
kompozycji wykorzystana została melodia tradycyjnej pieśni „Hava Nagila” (z hebr. Radujmy Się), dlatego też
cała konstrukcja melodyczno-rytmiczna podporządkowana jest charakterystycznej żydowskiej skali i rytmice.
3. Murat Pasha
Inspiracją do napisania tej części była postać wybitnego tarnowianina, generała Józefa Bema, który w
ostatnich latach swojej militarnej działalności wstąpił do wojsk tureckich sułtana Abdulmejida I, przyjmując
imię – Murat Pasha. Lata działalności Józefa Bema, to okres zaboru Tarnowa przez Austriaków w tzw. Galicji.
Niniejsza część utworu jest również hołdem oddanym waleczności tarnowian, na czele z Józefem Bemem jako
największym bohaterem walki o niepodległość pochodzącym z naszego miasta. W utworze odnaleźć można
odniesienia do tradycyjnych pieśni tureckich: Al gul ile kirmizi gul (Czerwona Róża, Szkarłatna Róża), Hey
goklere (Pozdrówcie Niebiosa), a także do melodii zmysłowego tureckiego tańca Cimdalli.
4. Wiek XX
Ostatnia część utworu skomponowana została na multiperkusję z towarzyszeniem „taśmy” - specjalnie
zmontowanego dźwięku, który współkreuje zarówno narrację dramaturgiczną utworu, jak i koresponduje z partią
wykonywaną przez solistę. W materiale dźwiękowym można usłyszeć nawiązania do znanych melodii z różnych
okresów XX wieku, jako odniesienie do wydarzeń, które miały miejsce w Tarnowie i jego okolicach, a także do
tarnowskiej kultury jako takiej - m.in.: My, Pierwsza Brygada – bitwa I Brygady Legionów, która miała
miejsce pod Łowczówkiem koło Tarnowa; Boże, coś Polskę – Tarnów jako pierwsze miasto w Polsce, które
odzyskało niepodległość po 146 latach niewoli już 30 października 1918 roku; Piechota - jesienią 1944 r. w
ramach akcji "Burza" Batalion "Barbara" 16. Pułku Piechoty AK stoczył szereg potyczek i dwudniowy bój pod
Jamną z Niemcami; Pancry – pieśń antykomunistyczna autorstwa tarnowianina Bartłomieja Bieniasza, do słów
Macieja Bieniasza.
„Taśma” utworzona została z przetworzenia różnych odgłosów industrialnych, dźwięku instrumentów muzycznych
oraz nagrań różnych pojazdów militarnych i odgłosów wojennych, które zostały zarejestrowane podczas wydarzeń
XX wieku.